Czapscy
ul. Piłsudskiego 12, 31-109 Kraków
Najbardziej dla nas interesującym rezultatem podróży były pisane przez ich uczestników wspomnienia, opisy, traktaty naukowe, krótkie relacje w formie listów. Wydawane były często z planami oraz mapami, wprowadzającymi niekiedy wzór powielany później przez innych kartografów, jak np. w przypadku mapy Krymu zamieszczonej w dziele Marcina Broniowskiego „Tartariae Descriptio” z 1595 r. Wielkim atutem tych prac były publikowane w nich ilustracje, ukazujące egzotykę tych ziem, ich mieszkańców i przyrody. Bogato ilustrowane są dzieła uczonych Athanasiusa Kirchera o Dalekim Wschodzie z 1667 r., praca Johannesa Scheffera o Laponii z 1678 r., czy „Historia ludów północnych” Olausa Magnusa z 1567 r. Dzieło Magnusa uzupełnione zostało pomniejszoną i zmodyfikowaną wersją tzw. Carta Marina, mapy po raz pierwszy publikowanej w 1539 r. w Wenecji. Było to najwcześniejsze, w miarę wierne, odwzorowanie Półwyspu Skandynawskiego i wybrzeży Morza Bałtyckiego. Zaś najbardziej aktualne w XVII w. przedstawienie dolnego biegu Wołgi możemy podziwiać na mapie z dzieła Adama Oleariusa o podróży odbytej w latach 1633-1639 do Moskwy i Persji. Ta literatura świadczy także o tym, że bardzo długo, wyprawiając się jednocześnie przez oceany, Europejczycy odkrywali własny kontynent.
Z myślą o podróżnych powstawały również rozmaite przewodniki i itineraria, które dostarczały konkretnych, praktycznych informacji dotyczących podróżowania. Wkraczający od XVII wieku na drogi Europy turysta, coraz bardziej widoczny w wieku XVIII, był człowiekiem z kręgów elit, który w swoim Grand Tour zdobywał wiedzę i doświadczenie, albo odpoczywał i leczył się u wód. Wiek XIX m. in. dzięki kolejom i żegludze parowej, przyniósł zmiany gospodarcze i społeczne, a wraz z nimi masową turystykę i jej rozwój. Zmiany te ukazuje wielka mapa komunikacyjna świata wydana w Paryżu w 1884 r., zamieszczająca gęstą siatkę połączeń kolejowych i wodnych na morzach i kontynentach.

























