Obiekt dostępny dla niepełnosprawnych ruchowo Dostępny dla niepełnosprawnych wzrokowo Przewijak Kawiarnia Dostępny dla niepełnosprawnych słuchowo eye facebook facebookflickr flickr googleplus googleplusinstagram instagram pinterest pinterest searchsearchtwitter twitterwifi Zakaz fotografowania youtube youtube wheelchair Listgridheart kir Alert Alert Alert Alert Alert Alert Alert Alert Calendar Calendar Calendar Logo
Sztuka karolińska

Sztuka karolińska

Ewangeliarz z Lorsch (778-820), szkoła karolińska, CC

Sztuka karolińska

Pałac Biskupa Erazma Ciołka

ul. Kanonicza 17, 31-002 Kraków
07.02.2018
środa
18:00
wstęp wolny
Dla różnych plemion, które osiadły w granicach dawnego Cesarstwa jego spuścizna na czele z tradycją artystyczną, jawiła się jako coś niezwykle atrakcyjnego. Już w połowie VIII w. w kręgu frankijskiej dynastii Karolingów zapoczątkowanej przez Karola Młota, pojawiły się zjawiska o charakterze renesansowym.
Karol Wielki, jeden z największych geniuszy w dziejach polityki i wojskowości, traktował odwołania do starożytnego Rzymu jako fundament swojej działalności niemal we wszystkich dziedzinach. Renovatio Imperii Romani czyli programowe odrodzenia Cesarstwo kształtowało też sztukę w kręgu wielkiego władcy. Odwoływała się ona nie tylko do popadającego wówczas w ruinę Wiecznego Miasta, ale też do spuścizny artystycznej nowego Rzymu – Konstantynopola. Połączenie wielu tradycji nadało sztuce karolińskiej charakter heterogeniczny i uczyniło ją zjawiskiem na wskroś oryginalnym. Z kolei ranga Karola Wielkiego i jego dokonań sprawiły, że jego dworska kultura stała się wzorcem dla władców na następne setki lat. Jeszcze wielcy królowie epoki nowożytnej na czele z królem Francji Ludwikiem XIV odwoływali się do tradycji karolińskiej. Fundacje artystyczne Karola Wielkiego i wyrobione gusta wielu jego współpracowników stały się trwałym wzorem wprzęgania sztuki w służbę polityki.

Prowadzenie: dr Dobrosława Horzela - historyk sztuki, wykłada w Instytucie Historii Sztuki i Kultury Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II, pracuje również w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej badania naukowe obejmują polską i europejską sztukę gotycką, a w szczególności rzeźbę drewnianą oraz malarstwo witrażowe. Jest autorką książki "Późnogotycka rzeźba drewniana w Małopolsce ok. 1440-1477" (Kraków 2012), obecnie przygotowuje "Korpus witraży średniowiecznych w Polsce", którego tom I ma się ukazać w tym roku.


Kontynuując przeglądanie tej strony, akceptujesz pliki cookies. Więcej na ten temat możesz dowiedzieć się w naszej Polityce Prywatności
Akceptuję