Pionowy obraz przedstawia starszego mężczyznę stojącego na szerokim pustym polu podczas jesiennego, pochmurnego dnia. Dominują odcienie brązu, żółci, beżu oraz szarości i zieleni. Postać została potraktowana z dbałością o poprawność anatomiczną. 

Mężczyzna znajduje się na pierwszym planie, w samym centrum kompozycji. Jego sylwetka zajmuje całą wysokość obrazu. Mężczyzna jest delikatnie pochylony do przodu, zwrócony w jednej trzeciej w lewą stronę. Na głowie nosi brązowy kapelusz, którego rondo zasłania mu oczy. Spod kapelusza wystaje fragment nosa, widoczne jest również lewe ucho. Wokół nosa biegną do dołu zmarszczki. Usta są zasłonięte przez ciemne wąsy i siwiejącą na końcach brodę. Mężczyzna ubrany jest w długi do kolan, jasnobrązowy płaszcz. Kołnierz jest obszyty czarnym materiałem. Spod rękawów płaszcza wystają rękawy zielonej koszuli. Przez prawe ramię starzec przewieszoną ma drewnianą konew. Konew to naczynie służące do przenoszenia i przechowywania płynów. Konew na obrazie ma kształt stożka bez czubka i mniej więcej odpowiada wielkości ręki, licząc od ramienia do łokcia zgiętej ręki. Do konwi przymocowany jest materiał, który jest przewieszony przez lewe ramię mężczyzny i ciągnie się aż do końca jego płaszcza. Mężczyzna ściska materiał dłońmi na wysokości brzucha. Spod płaszcza wystają nogi mężczyzny, na których nosi długie czarne kozaki. 

Mężczyzna stoi pośrodku pustego pola po okresie zbiorów. Ziemia ma kolor ciemnego brązu i żółci. W oddali widoczne są pasma zieleni. Na niebie piętrzą się szare chmury. W oddali, po lewej stronie obrazu, widoczne są jeszcze dwie postaci, których sylwetki są rozmazane i pozbawione szczegółów. Znajdują się obok dwóch głazów i małego, ogołoconego z liści drzewa. Pierwsza postać stoi wyprostowana na wprost odbiorcy. Ma długą szatę i parę białych skrzydeł. W ręce dzierży kosę. Obok niej, po lewej stronie, leży na ziemi postać ubrana w zielono-niebieskie ubranie. Ma bose stopy.

W prawym dolnym rogu znajduje się sygnatura artysty napisana czarną farbą: “V. Hofmann 1906”. 

Obraz Na rozdrożu odzwierciedla młodopolską duchowość, łączącej realizm z metafizyką, oraz oddziaływanie symbolizmu i rozważanie nad losem człowieka. Tytułowe rozdroże jest rozumiane symbolicznie, jako moment życiowego zawahania. Uskrzydlona postać w oddali może sugerować zbliżającą się śmierć. Jesienna ziemia, już po okresie zbiorów, odnosi się do zbliżającego się końca życia. Obraz Hofmana jest więc nie tylko dziełem realistycznym, ale i symbolistycznym.

Źródło: Tekst Ireny Buchenfeld nt. obrazu Na rozdrożu.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld