Pionowy rysunek przedstawia uproszczony obraz kobiety stojącej na ścieżce z białych róż. Wzdłuż ścieżki ustawieni są mężczyźni przypominający manekiny na postumentach. Sylwetki są białe, a tło jednolicie czarne. Anatomia jest uproszczona, kreskówkowa.

Kobieta znajduje się w centrum obrazu. Jej sylwetka jest wielkości ok. ⅓ wysokości całego obrazu. Odwrócona jest lewą stroną do odbiorcy. Jest pochylona do przodu, z głową odwróconą w stronę odbiorcy. Kobieta ma owalną głowę z długimi ciemnymi włosami opadającymi na szyję. Jej oczy są zamknięte, nos smukły, a usta delikatnie rozwarte. Lewą dłoń unosi pod podbródek. Ubrana jest w czarną sukienkę z długimi rękawami, która sięga do kolan. Na całej powierzchni sukni znajdują się zdobienia w postaci złotych gwiazd. Nogi są rozchylone, zgięte nieznacznie w kolanach. Stopy są bose.

Kobieta stoi na ścieżce utworzonej z białych, kolczastych róż. Ścieżka biegnie od prawej krawędzi obrazu, mniej więcej od połowy, do lewego, dolnego rogu. Róże stanowią najjaśniejszy element pracy.

Na drugim planie, po lewej stronie, znajduje się czterech mężczyzn stojących na postumentach. Postument to podstawa, na której stawia się inny przedmiot, najczęściej rzeźbę lub wazę. Postumenty na rysunku mają kształt niskich, szerokich prostopadłościanów. Mężczyźni są zwróceni w stronę kobiety, ustawieni w rzędzie biegnącym od lewej do prawej strony. Najbliższy znajduje się z lewej, kolejni są coraz dalej. Pierwszy z mężczyzn jest wysoki, stoi prosto z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Na podłużnej głowie nosi wysoki czarny cylinder. Oczy są okrągłe, nos długi, a pod nim zakręcone do góry czarne wąsy. Szyja mężczyzny jest długa. Ubrany jest w długi trencz i wąskie spodnie. Jego stopy są nieproporcjonalnie długie, z czarnymi półbutami zakończonymi kokardami

Kolejny mężczyzna jest niższy. Stoi prosto, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Na głowie nosi kapelusz o kulistej główce. Twarz mężczyzny jest okrągła. Oczy są duże, okrągłe, a nos bulwiasty. Mężczyzna ma cienkie, czarne wąsy. Ubrany jest w jasny trencz długi do łydek, wąskie spodnie i czarne, eleganckie buty. Nogi są nienaturalnie chude.

 

Ostatni dwaj mężczyźni są na tyle oddaleni, że ich sylwetki są bardzo małe i słabo widoczne. Pierwszy nosi na głowie wysoki kapelusz. Ręce ułożone ma wzdłuż ciała. Tułów jest delikatnie przechylony w prawą stronę. Mężczyzna prawdopodobnie nosi przymocowany lewego ramienia karabin, który wystaje po lewej stronie.

Kolejna postać stoi z lewą nogą zgiętą w kolanie, ze stopą ułożoną za prawą nogą. Pozostałe szczegóły są niewidoczne.

W prawym dolnym rogu znajduje się sygnatura artysty napisana czerwonym tuszem.

Rozpustnica jest jednym z dzieł będącym częścią cyklu Szkice tragikomiczne. W swojej pracy artysta nawiązuje do motywu kobiety upadłej, który był szczególnie popularny w literaturze i sztuce przełomu XIX i XX wieku. Kobieta upadła stanowiła symbol dekadenckiego rozdarcia między erotyzmem a religijną tęsknotą za odkupieniem. Wojtkiewicz przedstawia pochyloną kobietę stojącą na ciernistych różach jako uniwersalną alegorię cierpienia i społecznego wykluczenia.

Źródło: Tekst Ireny Buchenfeld nt. Rozpustnicy.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld