Czarno-biały pionowy rysunek przedstawia Pierrota. Postać siedzi na krześle  w rogu pomieszczenia. Pierrot to postać komiczna z niemego widowiska scenicznego. Postać znajduje się w centrum rysunku. Siedzi na wprost widza, delikatnie zwrócona w lewą stronę. Ręce i nogi postaci skute są kajdanami. Światło pada od góry, z lewej strony.

Twarz postaci jest uproszczona. Poszczególne elementy zostały narysowane za pomocą kilku kresek. Oświetlona głowa jest okrągła, o szerokim, łysym czole. Oczy są kwadratowe, z wyraźnymi oczodołami. Brwi krótkie, zaokrąglone. Nos ukazany został za pomocą okrągłej, czarnej plamki. Usta są niewidoczne, zasłonięte przez znajdujący się w nich biały smoczek. Przestrzeń od nosa do brody jest przyciemniona za pomocą pionowych, czarnych kresek. Włosy postaci są związane do góry, ułożone w mały, okrągły kok znajdujący się na czubku głowy.

Postać ubrana jest w kostium błazna. Kostium jest jednoczęściowy, wykonany z marszczonego materiału. Pod szyją znajduje się kryza. Kryza to rodzaj kołnierza wykonanego z cienkiej tkaniny. Jest okrągły, plisowany lub marszczony. Zazwyczaj obszyty jest koronką. Kryza Pierrota jest okrągła i plisowana, okalająca jego szyję. Pod kryzą, wokół ciała, Pierrot obwiązany jest czarnym sznurem. Na końcu sznura znajduje się duża, czarna kłódka, która leży na brzuchu postaci. Ręce Pierrota są złączone ze sobą na piersi i skute kajdanami. Dłonie schowane są do środka długich rękawów zakończonych białą falbanką. Nogi postaci również skute są kajdanami. Do prawej kostki przymocowana jest czarna kłódka. Znajduje się po zewnętrznej stronie nogi. 

Pierrot siedzi na drewnianym, za dużym krześle. Oparcie krzesła sięgają ponad głowę postaci. Głowa Pierrota oparta jest o dużą, białą puchową poduszkę. Stopy Pierrota wiszą nad podłogą. 

Obok, po prawej stronie rysunku, znajdują się długie obłoki dymu. Unoszą się pionowo do góry, na wysokość głowy Pierrota. Obłoki wydobywają się z pięciu źródeł, prawdopodobnie zapałek, znajdujących się na bliżej nieokreślonym przedmiocie leżącym na ziemi. Przedmiot został namalowany za pomocą czarnej plamy o nieregularnym kształcie. Obłoki są podłużne, wąskie u dołu i rozszerzają się stopniowo do góry, gdzie łączą się w jedną chmurę dymu. Na dym skierowany jest wzrok Pierrota. 

Scena odgrywa się w rogu pomieszczenia. Za krzesłem rozciąga się podłużna plama czarnego tuszu, która przedstawia tylną ścianę pomieszczenia i stanowi tło dla sceny. Plama umiejscowiona jest po lewej stronie rysunku. 

Rysunek został przedstawiony w sposób uproszczony, za pomocą linii. Poszczególne elementy ukazane są w większości za pomocą konturów. Ciemniejsze elementy, takie jak strój Pierrota, narysowane zostały grubszymi liniami. Delikatniejsze cienie, głównie na krześle i podłodze, są zaznaczone pionowymi liniami. Jedynie tylna ściana, źródło dymu, kłódki i nos Pierrota są całkowicie zamalowane czarnymi plamami.

Postacią centralną jest sam artysta, ukazany w kostiumie i charakteryzacji pierrota. Jego ciało, bezwładnie oparte o poduszkę, z nogami zwisającymi nad posadzką i kończynami skrępowanymi masywnymi łańcuchami, przywołuje stan fizycznej i psychicznej bezsilności. Odwołanie do figury pierrota wpisuje dzieło w szeroką tradycję XIX i XX wiecznej autoidentyfikacji artystów z Pierrotem, symbolem egzystencjalnego tragizmu. Motyw dymiącej formy w dolnej partii obrazu interpretowany jest jako znak cierpienia wewnętrznego, utożsamiany z chorym sercem twórcy, które przyczyniło się do jego przedwczesnej śmierci.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld