Pionowa praca przedstawia postać ujętą do talii w bliżej nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Kolorystyka szaro-biała. Światło pada od góry, z prawej strony. Kontury są rozmazane, nieco mgliste i miękkie.

Postać stoi przodem do odbiorcy. Usytuowana jest po prawej stronie obrazu, z prawym ramieniem nachodzącym na środek. Postać ma delikatnie przechyloną w prawą stronę głowę. Na głowie nosi biały czepek, który zakrywa całkowicie jej włosy. Twarz jest owalna, o jasnej cerze. Brwi są cienkie i proste, a nos smukły. Charakterystyczne są duże, jasne oczy. Wzrok skierowany jest do przodu, na coś znajdującego się za widzem. Spojrzenie wydaje się nieobecne. Usta są wąskie i zamknięte. Postać ubrana jest w biały strój. Przez rozmazane kontury ubranie skupia się w jedną, jasną plamę. Wyodrębnić można ozdobny kołnierz zawiązany pod szyją. Częścią stroju jest prawdopodobnie peleryna, która okrywa ramiona.

Postać przedstawiona jest na tle gładkiej, szarej ściany. Po prawej stronie widoczne jest wnętrze pomieszczenia. W górnej części znajduje się parapet lub półka, na której stoją trzy zapalone świece. Ustawione są obok siebie.

W lewym dolnym rogu znajduje się sygnatura artysty oraz rok powstania pracy: “M. Jakimowicz 1907”. Sygnatura napisana została czarnym tuszem.

Praca jest przykładem jednego z typowych dla Jakimowicza tematów podejmowanych w twórczości: wyobcowana postać, która zdaje się nie dostrzegać świata zewnętrznego, skupiona na własnych przeżyciach. Zmagający się z chorobą artysta odzwierciedlał w ten sposób własne doświadczenia, przeczucie o zbliżającej się śmierci.

Źródło: Tekst Ireny Buchenfeld nt. pracy Przeczucie / Chory portret.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld