Pionowa praca przedstawia autoportret artysty w odbiciu w szybie. Mężczyzna został ujęty do piersi, skierowany na wprost widza. Światło pada z prawej strony. Praca jest ciemna, biało-czarna. Kontury są rozmazane.

Mężczyzna ma gęste, ciemne włosy sięgające uszu. Czoło jest szerokie i gładkie, a brwi ciemne i grube. Oczy są ciemne, delikatnie przymrużone, zwrócone na odbiorcę, lecz patrzące poza kadr. Nos jest długi i wąski, a usta zamknięte. Mężczyzna ma krótki ciemny zarost w postaci wąsów i brody. Ubrany jest w ciemną koszulę ze stójką. Światło pada na prawą stronę jego twarzy, czyniąc ją najjaśniejszym elementem pracy. Lewa część twarzy znajduje się w cieniu, w dolnej części elementy zlewają się w jedną plamę. W tle widoczne jest pionowe okno, drugi najjaśniejszy element kompozycji.

Autoportret ukazany w odbiciu szyby stanowi symbolistyczną refleksję nad duchową kondycją artysty, sytuowaną pomiędzy sferą wewnętrzną a rzeczywistością zewnętrzną. Wielowarstwowa kompozycja, łącząca wnętrze pracowni z pejzażem za oknem, oraz miękkie modelowanie światła wzmacniają wizyjny charakter przedstawienia. Szyba funkcjonuje tu jako symboliczna granica i medium pośredniczące między tym, co subiektywne, a tym, co uniwersalne. Spojrzenie Jakimowicza, skierowane nieco poza kadr, buduje nastrój skupienia i introspekcji, sugerując zwrot ku sferze niedostępnej, a zarazem transcendentnej.

Źródło: Tekst Ireny Buchenfeld nt. obrazu Autoportret.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld