Tryptyk zawsze składa się z trzech części, jednak zachowały się tylko dwie boczne. Obie części namalowane zostały pionowo. Na obu częściach znajduje się uskrzydlona postać niosąca młodych chłopców. Sceny rozgrywają się na otwartej przestrzeni, pośrodku pola. Pierwszy ma miejsce podczas słonecznego dnia i dominują w nim jasne barwy. Drugi rozgrywa się o zachodzie słońca lub tuż przed świtem, a barwy są przygaszone. 

Obraz po lewej stronie przedstawia młodego, szczupłego mężczyznę stojącego na wprost widza. Znajduje się w centrum kompozycji. Jego sylwetka zajmuje prawie całą długość obrazu. Mężczyzna ma ciemnobrązowe włosy długie do ramion. Jego głowa jest nieznacznie zwrócona w lewą stronę. Ma szczupłą twarz i jasną, zarumienioną cerę. Jego oczy są jasne, skierowane w lewą stronę, a brwi proste, jasnobrązowe. Nos jest dość długi, szczupły i prosty, a usta wąskie i zamknięte. Tors mężczyzny jest nagi. Zza pleców wystaje para motylich skrzydeł. Są ułożone do góry, o owalnym kształcie. Mają jasny, prawie przeźroczysty kolor o czerwonych konturach. Pomiędzy rękami, po obu stronach, biegną dwa pionowe pasy zakończone szpicem. Są długie do łydek, mają czarny kolor, a przez całą ich długość biegną białe koła. Mężczyzna nosi czerwoną spódnicę, która zaczyna się w talii i sięga do połowy ud. Składa się z trzech pionowych części połączonych ze sobą metalowymi kółkami. Środkowa część jest dłuższa. Dwie sąsiednie zakończone są czerwonymi frędzlami. Nogi i stopy mężczyzny są nagie. W rękach trzyma poziomo nagiego chłopca. Odwrócony jest on plecami do odbiorcy. Mężczyzna trzyma go prawą ręką pod uda i lewą za kark. Chłopiec ma gęste, brązowe włosy. Ma szczupłą sylwetkę i jasną skórę. Widoczna jest tylko jego lewa ręka, ułożona wzdłuż ciała. Nogi są zgięte w kolanach. 

Postaci znajdują się na trawiastej równinie. W tle rozciągają się pola, a w oddali, po prawej stronie, rośnie pojedyncze drzewo. Niebo jest jasne i bezchmurne.

Na prawej części tryptyku, w centrum kompozycji, znajduje się mężczyzna niosący na plecach młodzieńca. Mężczyzna stoi przodem do odbiorcy, pochylony do przodu. Ma ciemne, gęste włosy. Z głowy wystaje mu para ostrych, brązowych rogów w czarne pasy. Przez pochyloną sylwetkę dostrzegamy tylko fragment twarzy mężczyzny, od cienia oczodołów do czubka nosa. Mężczyzna nosi czarne, metalowe naramienniki o złotych konturach. Ubrany jest w czarny strój z długimi rękawami długi do końca ud. Ma zgięte w łokciach ręce, które unosi na wysokość piersi. W dłoniach ściska gruby sznur. Jego kolana oraz stopy są nagie. Na łydkach nosi czarne nagolenniki. Mężczyzna posiada parę długich skrzydeł przypominających skrzydła motyla. Skrzydła są rozłożone i wychodzą poza obie boczne krawędzie obrazu. Są ciemne, z ozdobnymi kołami w kolorze błękitu i czerwonym konturem. Na skrzydła narzucony jest długi czarny, przeźroczysty materiał, który powiewa na prawą stronę obrazu. 

Młodzieniec, którego mężczyzna niesie na plecach, opiera głowę lewą stroną twarzy o jego kark. Ma krótkie, ciemne włosy. Oczy ma zamknięte, tak samo jak usta. Nos szczupły i prosty. Jego plecy są nagie. Widoczna jest tylko jego prawa ręka, która opuszczoną ma na prawym ramieniu mężczyzny. Zza mężczyzny, po lewej stronie, wystają swobodnie opuszczone stopy młodzieńca. Są bose. 

Scena rozgrywa się na trawiastej równinie podczas zachodu słońca lub tuż przed wschodem. Niebo jest pomarańczowe przy horyzoncie, z delikatnymi chmurami. 

Tryptyk tworzyły pierwotnie trzy niezależne sceny, z których zachowały się tylko dwie boczne. Środkowa, największa, ukazywała dwie nagie postaci stojące osobno po przeciwnych stronach. Jest to obraz znany dzisiaj jedynie z nieczytelnej reprodukcji prasowej. 

Lewa część ukazuje jasnego anioła o motylopodobnych skrzydłach, które symbolizują przemianę i kruchość, nawiązują do motyla jako znaku nieśmiertelności duszy. Scena symbolizuje narodziny lub duchowe przebudzenie. 

Prawa część przedstawia anioła, którego elementy stroju przypominają zbroję japońskiego wojownika.

Postać niosącego o olbrzymich skrzydłach, spowitego czarnym, rozwianym woalem, przywodzi na myśl Anioła Śmierci lub psychopompa, rozumianego jako przewodnika dusz. Przedstawienie to obrazuje moment kresu, związany ze śmiercią, bólem i koniecznością pożegnania, a zarazem akt opieki, polegający na łagodnym przeprowadzeniu przez granicę życia.

Źródło: Tekst Ireny Buchenfeld nt. tryptyku Na nowy żywot.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld