Poziomy obraz namalowany został na płótnie zbliżonym kształtem do kwadratu. Przedstawia cztery diabły o ludzkiej fizjonomii zebrane wokół stracha na wróble. Jeden z diabłów stoi bezpośrednio przed kukłą, podczas trzy pozostałe trzy siedzą na ziemi i oglądają widowisko z oddali. Scena odgrywa się na pustym, zielonym polu, podczas słonecznego dnia. Kolorystyka jest naturalna, a scena równomiernie oświetlona. Dominują odcienie zieleni, błękitu, brązu i czerwieni. 

Na pierwszym planie znajdują się strach na wróble oraz diabeł o wyglądzie mężczyzny w średnim wieku. Mężczyzna oraz kukła zajmują całą wysokość obrazu. Strach na wróble znajduje się po lewej stronie. Jest to długi drewniany słup ubrany w czarny kapelusz oraz kraciaste koszule wypełnione słomą, która dodaje kukle ludzkich krągłości. Słoma wystaje spod rękawów koszuli oraz z kapelusza. Zewnętrzna koszula ma odcień brudnego różu, za to wewnętrzna czerni. Koszule są w niektórych momentach załatane jasnym materiałem. Spod koszuli ciągnie się długi brązowy materiał, który opada do ziemi. Diabeł o wyglądzie mężczyzny znajduje się po prawej stronie obrazu. Zwrócony jest w stronę stracha na wróble, odwrócony do widza lewym bokiem. Ma czarne gęste włosy, a na czubku głowy pojedynczy, czarny róg. Jego cera jest ciemna, o czerwonym odcieniu. Brwi są gęste, czarne zmarszczone. Czarne są również oczy zwrócone na kukłę. Nos jest mały i zaokrąglony, a usta rozszerzone w uśmiechu. Mężczyzna ma długie czarne wąsy, krótką jasną brodę i ciemne bokobrody. Mężczyzna ma odsłoniętą szyję i dekolt. W lewej ręce drewnianą laskę, którą przyciska do piersi. W drugiej ręce trzyma brązowy kapelusz, odwrócony wnętrzem w stronę odbiorcy. Na lewym ramieniu niesie szmaciany płaszcz utworzony z kilku różnych materiałów. Jeden z nich jest ciemnozielony, kolejny fioletowy w czarną kratę. Pod nimi, aż do samej ziemi, ciągnie się czerwony materiał zakończony na dole białym, poziomym pasem. Szmaciany płaszcz zasłania sylwetkę mężczyzny od lewego ramienia do ziemi. Płaszcz ma liczne łaty w różnych kolorach oraz słomę. Spod materiału widoczna jest stopa mężczyzny w ciemnym sandałach. 

Na drugim planie, w centrum kompozycji, znajdują się trzy postacie siedzące na trawie. Pierwszą postacią jest kobieta o długich, jasnych włosach, do których przymocowana jest słoma. Siedzi na wprost widza, na prawym boku, opierając się prawą ręką o ziemię. Drugą rękę ułożoną ma na brzuchu. Kobieta ma bladą cerę i rumiane policzki. Jej twarz zwrócona jest w stronę mężczyzny znajdującego się na pierwszym planie. Ma ciemne oczy, drobny nos i uśmiechnięte usta ukazujące zęby. Kobieta jest naga, przepasana jedynie cienkim, złotawym materiałem. Przez lewe ramię przewieszony ma również cienki materiał o brunatnym czerwonym odcieniu. 

Za kobietą siedzą dwa diabły. Pierwszy klęczy na kolanach, opierając się rękami o ziemię. Jest pochylony do przodu. Ma krótkie, czarne włosy i parę drobnych, żółtych rogów. Ma czerwone policzka, ciemne oczy i uśmiechnięte szyderczo usta. Jest nagi. Na całej powierzchni torsu posiada czerwone plamki, zaś jego nogi są całkowicie czerwone. Zza pleców wystaje małe, żółte skrzydło, a zza tułowia krótki, czerwony ogon. Za nim, po lewej stronie, siedzi kolejny diabeł. Siedzi na ziemi z rękami oplatającymi łydki. Zwrócony jest na wprost widza. Ma brązowe włosy i parę ciemnych rogów w białe pasy. Jego skóra jest intensywnie czerwona. Postać ma ciemne oczy, czarne wąsy i brodę oraz uśmiechnięte w sposób szyderczy usta. Jego ciało jest nagie. Zza pleców widoczna jest para małych, czarnych skrzydeł w białe plam, a zza tułowia czarny ogon. 

Pierwszy i drugi plan oddzielone są od siebie poziomą brązową ścieżką, ciągnącą się przez całą szerokość obrazu. Postacie stoją na zielonej trawie, pośrodku pustego pola. Niebo jest jasne, z delikatnymi szarymi chmurami.

W twórczości Hofmana dostrzec można dużą inspirację ludową demonologią oraz baśniowością. Liczne są w niej przedstawienia uskrzydlonych postaci, faunów oraz rogatych diabłów osadzonych w realistycznych, wiejskich scenach. Nie inaczej jest w obrazie Strach na wróble, w której czort przywłaszcza sobie szmaciany płaszcz kukły, co jest powodem rozbawienia siedzących w oddali diabłów. 

Źródło: Tekst Ireny Buchenfeld nt. obrazu Strach na wróble.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld