Obraz przedstawia grupę ludzi znajdujących się w kościele, na tle barokowego ołtarza. Po lewej stronie obrazu postacie ubrane są w ciemne stroje, podczas gdy ludzie po prawej w jasne. Na samym środku stoi kobieta w długim, czarno-białym ubraniu. Stroje postaci są bogato zdobione, pełne przepychu. Anatomia jest uproszczona, a sam obraz sprawia wrażenie niedokończonego przez dość ogólne zastosowanie plam barwnych. Całość wygląda na wstępny szkic. Światło pada od góry, z prawej strony. Dominują kolory czerni, bieli, brązu i żółci. 

Kobieta znajdująca się w centrum kompozycji, na pierwszym planie, stoi przodem do odbiorcy obrazu. Ujęta została w całości. Jej sylwetka zajmuje całą długość obrazu. Na głowie nosi wysoki biały kapelusz o szerokim rondzie. Do górnej części kapelusza przymocowane są duże, czarne strusie pióra, które opadają na całą długość kapelusza. Twarz postaci jest zwrócona delikatnie w górę, w prawą stronę, skąd dochodzi światło. Tam też skierowany jest jej wzrok. Twarz jest owalna, jasna. Rondo kapelusza rzuca cień na okolice jej oczu. Oczy są jasnożółte, szeroko otwarte. Nos drobny, a usta zamknięte. Po bokach głowy widoczne są fragmenty ciemnobrązowych włosów. Dłonie Kobiety są nieproporcjonalnie duże, splecione ze sobą pod brodą. Zdobią je białe rękawiczki. Kobieta na ramionach nosi białe ponczo

lub futro. Pod spodem długi do ziemi czarny płaszcz lub suknię. Przez środek sukni, od dekoltu, znajdują się zdobienia w postaci trzech kwiatów ułożonych pionowo, jeden pod drugim. Pierwszy jest niebiesko-biały, z czarnym wnętrzem. Kolejne dwa są czarne. Kontury kwiatów są złote, a na całych ich powierzchniach znajdują się złote kropki. 

Po obu stronach postaci, w rogach obrazu, znajdują się brązowe donice z białymi, okrągłymi kwiatami. 

Z tyłu, po lewej stronie obrazu, znajdują się trzy postacie. Pierwszą z nich jest mężczyzna, znajduje się obok postaci stojącej na pierwszym planie. Siedzi na stopniach prowadzących do ołtarza, odwrócony lewym bokiem do odbiorcy. Na głowie nosi wysoki czarny kapelusz o trójkątnym, wystającym do przodu rondzie. Na górnej części znajdują się duże, czarne pióra, które opadają na całej wysokości kapelusza. Mężczyzna ma delikatnie opuszczoną do dołu głowę i smutny wyraz twarzy. Widoczny jest tylko jego lewy profil. Brwi są opuszczone, wzrok i kąciki ust skierowane do dołu. Spod kapelusza wystaje kilka kosmyków prostych, brązowych włosów. 

Mężczyzna ubrany jest w długi, ciemny płaszcz z ozdobnym kołnierzem. Spod płaszcza widoczny jest biały kołnierz koszuli oraz ciemnoniebieski żabot. Żabot to rodzaj ozdoby mocowanej pod szyją. Jest to fałdowana falbanka. Mężczyzna nsi czarne rękawiczki. Dłonie ułożone są na kolanach.

Za mężczyzną, po lewej stronie, stoi kolejna postać, prawdopodobnie kobieta. Stoi w zaciemnieniu. Zwrócona jest przodem do widza. Na głowie nosi czarny, wysoki kapelusz. Twarz jest owalna, o żółtym odcieniu. Rysy twarzy są namalowane ogólnie. Oczy są jasne, nos drobny, a usta delikatnie rozwarte. Postać ubrana jest w długi do ziemi, ciemny płaszcz. Płaszcz przy szyi oraz rękawach obszyty jest białym futerkiem. Dłonie postaci są splecione ze sobą na wysokości dekoltu. Znajdują się na nich białe rękawiczki.

Za postacią, po prawej stronie, znajduje się kolejna postać. Widoczna jest tylko jej głowa, prawdopodobnie jest to kobieta. Głowę pochyla do przodu, w prawą stronę. Ma długie, ciemnobrązowe włosy opadające na ramiona. Na głowie nosi złotą koronę. Rysy twarzy są dość ogólne. Oczy są przymrużone, a usta delikatnie rozwarte. Pod brodą postać unosi lewą dłoń, w której trzyma brązowy różaniec.

Po prawej stronie obrazu, za postacią na pierwszym planie, znajduje się kobieta. Siedzi na schodkach prowadzących do ołtarza, odwrócona prawym bokiem do odbiorcy. Twarz zwrócona jest w stronę odbiorcy. Kobieta nosi wysoki biały kapelusz zakończony białymi piórami. Spod piór widoczne są małe, błękitne zdobienia, prawdopodobnie kwiaty. Twarz kobiety jest zarumieniona. Oczy są szare, nos wąski i prosty, a usta zamknięte. Po bokach twarzy widoczne są pasma blond włosów. Kobieta podpiera podbródek prawą dłonią zakrytą białą rękawiczką. Kobieta pochylona jest do przodu. Ubrana jest w długi do ziemi biały płaszcz, Ramiona oraz rękawy obszyte są białym futrem. Kobieta opiera lewą rękę o złotą laskę. 

W tle znajdują się dwie kobiety przytulone do siebie. Pierwsza, po lewej stronie, widoczna jest do szyi. Nosi biały kapelusz zakończony białymi piórami sterczącymi do góry. Włosy są całkowicie zasłonięte przez kapelusz. Czoło zasłania prawą ręką, na której nosi białą rękawiczkę. Drugą ręką przytula do siebie drugą kobietę. Rysy twarzy są subtelnie naszkicowane. Oczy są przymrużone, a usta wąskie i zamknięte. Kobieta ubrana jest w biały płaszcz.

Druga kobieta ma długie blond włosy. Jest przechylona w lewą stronę, oparta o ramię poprzedniczki. Ma owalną, jasną twarz. Oczy są jasne i duże, nos drobny, a czerwone usta uśmiechnięte. Ubrana jest długi do ziemi biały płaszcz. 

Ołtarz, który stanowi tło dla sceny, jest jasny. Mensa, czyli stół ołtarza jest jasnożółty i pokryty białym obrusem. Na blacie znajdują się świece liturgiczne na wysokich złotych świecznikach. W tle widoczny jest kontur obrazu. Rama jest intensywnie złota. Obraz jest zasłonięty przez kapelusz i zdobiące go pióra postaci na pierwszym planie. W tle, po prawej stronie, widoczne jest wejście do zakrystii. 

W prawym górnym rogu znajduje się sygnatura artysty wraz z rokiem powstania napisana czarną farbą: “W.Wojtkiewicz 1908”.

Obraz jest prawdopodobnie ostatnim dziełem przedwcześnie zmarłego artysty. Jest ono częścią cyklu Ceremonie, składającego się z siedmiu obrazów. 

W obrazie Medytacje kobieta znajdująca się w centrum kompozycji oddziela dwa światy: z jednej strony radosnych ludzi w jasnych, pełnych przepychu strojach, z drugiej strony ludzi żałobnie ubranych, ponurych. Tytuł wskazuje na medytację zarówno nad kolejnymi etapami życia ludzkiego, jak i ceremonialnością Wielkiego Postu.

Źródło: Tekst Urszuli Kozakowskiej-Kozakowskiej do obrazu Medytacje, dostępnego w cyfrowych zbiorach Muzeum Narodowego.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld