Czarno-biała pozioma praca przedstawia nagiego martwego mężczyznę leżącego poziomo wśród grupy ludzi. Przestrzeń jest niedookreślona: tło zarysowane jest w większości ciemnymi plamami węgla. Wzdłuż górnej, poziomej krawędzi ciemne tło oddzielone jest falistą linią od białej przestrzeni, co wskazuje na pejzaż górski.

Martwy mężczyzna znajduje się  w centrum kompozycji. Jego sylwetka zajmuje ¾ szerokości rysunku. Leży na plecach, z głową mniej więcej na środku i nogami przy lewej krawędzi rysunku. Zwrócony jest lewym ramieniem do odbiorcy. Głowa jest odchylona do tyłu. Widoczne są gęste, ciemne włosy sięgające ramion, fragment nosa oraz wysunięta szyja. Ciało jest szczupłe. Lewa ręka ułożona jest wzdłuż ciała, a prawa spoczywa na udach. Nogi są zgięte w kolanach, a łydki opadają na dół. Stopy są zasłonięte przez czarny materiał, na którym spoczywa martwe ciało mężczyzny.

Nad głową martwego znajduje się mężczyzna. Stoi przodem do odbiorcy. Ujęty jest od głowy do torsu. Ma krótkie, ciemne proste włosy zaczesane na lewą stronę. Jego twarz jest podłużna. Uszy delikatnie odstają. Oczy są zamknięte, a brwi ciemne, naszkicowane jedną czarną linią. Nos jest szczupły, a usta otwarte. Mężczyzna ubrany jest w białą koszulę z długimi rękawami oraz czarną kamizelkę. Ręce uniesione są do góry, na wysokość głowy. Dłonie zwrócone są do odbiorcy wewnętrzną stroną. Palce są zgięte.

Po lewej stronie rysunku znajduje się kobieta. Ujęta została to talii. Jest zwrócona w kierunku zmarłego. Ma długie, jasne włosy, które unoszą się do góry i powiewają w lewą stronę rysunku. Twarz kobiety jest szczupła. Brwi są zmarszczone, a oczy ciemne, zwrócone na ciało zmarłego. Nos jest wąski, a usta delikatnie otwarte. Kobieta unosi ręce na wysokość głowy, wewnętrzną stroną dłoni do zmarłego. Ubrana jest w sukienkę długą do ziemi, z długimi rękawami. Sukienka ma wzór w pionowe, czarne pasy. Od szyi sukienkę zdobią dwa pionowe, grubsze ciemne pasy. Dolny fragment sukni wystaje zza kolan zmarłego mężczyzny.

Po prawej stronie rysunku również znajduje się kobieta. Zwrócona jest przodem do zmarłego, lewym bokiem do odbiorcy. Ma długie, ciemne włosy, które unoszą się do góry i powiewają w prawą stronę rysunku. Twarz jest szczupła, o małym nosie i ostrym, wysuniętym podbródku. Oczy i brwi są jedynie naszkicowane ciemną plamą. Kobieta ubrana jest w długą, ciemną sukienkę o długich rękawach. Kobieta trzyma w rękach harfę, na której gra.

W prawym dolnym rogu rysunku znajdują się trzy postaci w wieku nastoletnim. Ujęte zostały do talii i skierowane są przodem do odbiorcy, tyłem do rozgrywającej się sceny. W środku stoi chłopiec o krótkich ciemnych włosach i pociągłej twarzy. Jego głowa jest przechylona ku lewemu ramieniu. Ma ciemne brwi, jasne oczy, smukły nos i zamknięte usta. Jego dłonie są ze sobą splecione i zbliżone do podbródka. Chłopiec ubrany jest w sukienkę lub koszulę o długich, bufiastych rękawach. Po jego prawej stronie znajduje się skulona postać. Pochyloną do dołu głowę trzyma rękoma, przez co szczegóły twarzy są niewidoczne. Po prawej stronie rysunku, za lewym ramieniem pierwszego chłopca, stoi kolejny chłopiec. Jego głowa jest delikatnie uniesiona do góry. Włosy zlewają się z suknią kobiety z harfą, która znajduje się z tyłu. Twarz chłopca jest szczupła, a brwi ciemne, uniesione do góry. Oczy są ciemne, szeroko otwarte, a wąskie usta zamknięte. Chłopiec trzyma dłonie na piersi, prawą na lewej. Ubrany jest w koszulę lub marynarkę z długimi rękawami.

Jan Rembowski przedstawił rycerza Giewonta jako umarłego człowieka i pogrążone w żałobie postaci, jedne rozpaczające, inne śpiewające pieśni żałobne. Prawdopodobne jest, że autor w swojej pracy nawiązał do legendy o Giewoncie jako o zaśniętym rycerzu, który ma obudzić się, gdy państwo będzie w potrzebie. Można przypuszczać, że Rembowski, przedstawiając zmarłego rycerza Giewonta, nadał tej legendzie sens profetyczny.

Źródło: Tekst Urszuli Makowskiej nt. pracy Legenda o Giewoncie.

Audiodeskrypcja: Emilia Szymańska
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: Irena Buchenfeld