Na longplayu SBB (1974) utrwalono koncert, który trwał zarówno pierwszego jak i drugiego (18 i 19 kwietnia) dnia półtorej godziny, składając się za każdym razem w zasadzie z jednego, długiego utworu. Nagranie zostało skrócone do czterdziestu minut – z uwagi na to, że tylko taką długość utworu mogła pomieścić winylowa płyta.

Pomysłodawcą tytułu longplaya Nowy horyzont z 1975 r. był Paweł Brodowski, późniejszy wieloletni redaktor naczelny „Jazz Forum”, autor angielskojęzycznych tłumaczeń utworów Czesława Niemena i SBB. To płyta wysoko ceniona także przez Stevena Wilsona i zespół Opeth. Pamięć nagrana została w 1975 r., a wydana w 1976. Jest bez wątpienia jednym z najważniejszych dokonań w całej historii polskiego rocka progresywnego. Płyta Ze słowem biegnę do ciebie zrealizowana w roku 1977 ukazała się jesienią roku 1978. Wypełniły ją dwie suity, które w pierwotnym zamyśle miały być wykonane z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej. Z powodu braku funduszy pozostało jedynie (i aż) niezapomniane brzmienie syntezatorów Mooga. Longplay Haliny Frąckowiak Geira (1977) był w biografii SBB wydarzeniem wyjątkowym, z uwagi na to, że artystka jest jedyną, z którą trio nagrało płytę. W 1980 r. zaśpiewała na płycie Józefa Skrzeka Józefina. Podczas prac nad tym albumem zrodził się pomysł nagrania z Józefem Skrzekiem płyty do wierszy Kazimierza Wierzyńskiego Ogród Luizy (ukazała się w 1981 r.). Album SBB (Wołanie o brzęk szkła) (1978) wydała czechosłowacka wytwórnia płytowa Supraphon. Muzyka ukazuje pełną równowagę między trzema osobowościami twórców. Z kolei płyta Slovenian Girls (1979) to ta sam płyta, tyle że ze zmienioną edytorsko okładką i innymi tytułami utworów opublikowana z myślą o rynku zachodnioniemieckim. W 1978 r. pojawił się jeszcze album Follow My Dream, pierwszy opublikowany w Niemczech Zachodnich. Wtedy także trio SBB wydało płytę SBB (Amiga) nagraną z kolei po sąsiedzku w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Rok następny przyniósł epokowe wydawnictwo Welcome – drugi zachodni album SBB, łączący wyrafinowanie z przystępnością, dzięki czemu stało się on najpopularniejszym albumem zespołu. I jest jeszcze Memento z banalnym tryptykiem. Album został nagrany w1980 r., a ukazał się rok później, gdy formacja SBB już nie istniała. Była to pierwsza płyta zespołu, na której pojawił się czwarty muzyk, gitarzysta Sławomir Piwowar. Jest to zarazem ostatni album wydany w klasycznym okresie istnienia SBB.