Przyjaciele

Opis zbioru

Magdalenie Abakanowicz sławę przyniosły abakany – monumentalne formy na granicy tkaniny artystycznej i rzeźby. Organiczne, utkane z naturalnych włókien kompozycje, których nazwa pochodzi od nazwiska artystki, wpisały się na stałe w historię sztuki XX wieku.

W późnych latach twórczości rzeźbiarka skłaniała się ku refleksji nad kondycją człowieka i jego miejscem w świecie i w zbiorowości. Głębię filozoficznych rozważań nad ludzką naturą obrazowały serie prac złożonych z figur – znacznie bliższych konwencjonalnej rzeźbie niż abakany, ale wciąż niezwykle oryginalne i rozpoznawalne.

Abakanowicz tworzyła niewielkie grupy i pojedyncze figury. Formowała je nie tylko z tradycyjnych rzeźbiarskich materiałów, lecz także – zwracając się do swych artystycznych początków – z jutowej tkaniny. Jedną z takich rzeźb jest grupa dwóch siedzących figur „Przyjaciele”. Juta – tkanina surowa, uważana za „biedną”, kojarzona głównie z najzwyklejszymi, tanimi workami, została przez artystkę w pewnym sensie uwznioślona, jako materiał, z którego powstawały prace o tak silnym wydźwięku filozoficznym. Tajemnicza para młodych mężczyzn siedzących obok siebie w identycznych pozach ma na głowach zwierzęce maski.

Rzeźba Magdaleny Abakanowicz może też być interpretowana jako nawiązanie do utraconej bliskości ludzi i zwierząt – do myśli, że człowiek powinien żyć w harmonii z otaczającą go przyrodą, a zwierzęta winny być traktowane z należytą godnością, jako nasi „mniejsi bracia”.

Zakup dzieła został dofinansowany ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – Państwowego Funduszu Celowego, w ramach programu Narodowa Kolekcja Sztuki Współczesnej.