Portret mumiowy

Opis zbioru

Określenie portrety fajumskie odwołuje się od oazy Fajum, skąd pochodziły pierwsze ich znaleziska. Wykonywano je dla Rzymian, którzy zamieszkali w Egipcie po podboju tego kraju przez Oktawiana Augusta po zwycięskiej bitwie pod Akcjum w 31 roku p.n.e. Rzymianie przyjęli religię egipską i zgodnie z miejscowym zwyczajem ich ciała mumifikowano po śmierci a na twarz nakładano wizerunek malowany na desce lub płótnie. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety na portretach ubrani są w lniane lub wełniane tuniki z dużym dekoltem. Ich strój, uczesanie, biżuteria oddają współczesną modę panującą w samym Rzymie i powszechną w całym Imperium. Zainteresowanie portretami fajumskimi wywołała wiedeńska wystawa w 1888 roku, na której pokazano kilkaset portretów malowanych techniką enkaustyczną i temperową, zakupionych w Egipcie przez kupca Teodora Grafa. Wkrótce potem, w 1890 roku podczas podróży po Egipcie książę Władysław Czartoryski nabył dwa portrety mumiowe. Wykonane są techniką temperową. Młoda kobieta zwrócona jest lekko w lewą stronę. Pełną twarz okalają włosy gładko zaczesane za uszy i opadające kędziorami na ramiona. Uszy zdobią kolczyki łukowe z czterema perłami. Ubrana jest w białą tunikę z czerwonym clavusem, której trapezoidalny dekolt obramowuje czarna lamówka. Na tunikę zarzucony jest szary płaszcz.

Zapraszamy do poznania materiału o obiekcie w cyfrowym katalogu zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie. Autorka noty o dziele: Dorota Gorzelany

Galeria

Pokaż więcej zdjęć