Gmach Główny
al. 3 Maja 1, 30-062 Kraków
Indywidualną twórczość Zofii Kulik składają się przede wszystkim fotograficzne, czarno-białe, często wielkoformatowe kolaże, budowane przez artystkę w technice wielokrotnego naświetlania. Zazwyczaj łączą się w cykle, np. Motyw ludzki (1989), Idiomy socwiecza (1990), Gotyk międzynarodowy (1987-1990), Motyw ludzki II (1991), Motyw ludzki III (1995), Ogrody (2004), Desenie (2007).
Struktura prac Kulik często jest porównywana do witraży lub dywanów – budują je setki małych fotografii, składających się na skomplikowany układ. W dziełach powtarzają się motywy draperii, grotów, ostrzy, imperialnej architektury, a przede wszystkim postaci ludzkich: modela przybierającego określone pozy. Zakupiona do kolekcji Muzeum praca pierwsza z tego cyklu powstała w ważnych roku (1989 r.), roku przełomu i transformacji.
Istotą fotokolaży głównej mierze jest konfrontowanie się z pojęciem władzy i dominacji systemu nad jednostką. Kompozycja Motyw ludzki swym wyglądem przywodzi na myśl orientalny dywan, z tym, iż zamiast neutralnych abstrakcyjnych wzorów wypełniona jest wyobrażeniami takimi jak zwielokrotniony Pałac Kultury i Nauki w Warszawie oraz postać nagiego mężczyzny. Modelem przyjmującym różne pozy jest Zbigniew Libera. jest nagi lub w tunikę.
W swojej pracy Kulik dokonuje odwrócenia tradycyjnych ról – nie budzącym zdziwienia motywem sztuki jest postać nagiej kobiety, a nagi mężczyzna jako motyw ozdobny ujawnia absurd i nonsens odsłoniętego ciała będącego częścią składową wielkiej alegorycznej kompozycji. Pełna symboliki i wieloznaczności sztuka Zofii Kulik wywarła duży wpływ na artystów, którzy zaczęli tworzyć w latach 90, wiążąc twórczość z tak zwaną sztuką krytyczną.
Dzieło zakupione w ramach programu MKiDN Regionalne Kolekcje Sztuki Współczesnej 2018, dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
