Tytuł: Twarz zielono-brązowa
Autor: Pablo Picasso (1881–1973)
Data powstania: 9 października 1947
Wymiary: wysokość 4 centymetry, szerokość 38 centymetrów, głębokość 31,5 centymetra
Technika: farby podszkliwne, rytowanie
Tworzywo: fajans
Owalny, podłużny talerz przedstawia twarz mężczyzny zwróconą przodem do odbiorcy. Wizerunek jest uproszczony, z wyraźnymi jasnobrązowymi konturami i zielonym wypełnieniem, które gdzieniegdzie wychodzi także poza kontur twarzy. Zielona farba jest jaśniejsza, bardziej rozmyta pod brwiami, przy oczach i na nosie oraz ustach. Ciemnozielone są policzki, czoło i broda, gdzie zachowane są również ślady pędzla.
Twarz znajduje się w centralnej części talerza i idealnie wpisuje się w jego kształt – jest owalna i szeroka, z niewielką brodą i czołem i dużymi policzkami. Wszystkie elementy aparycji zaznaczono brązowymi konturami, nieco ciemniejszymi niż kontur twarzy. Brwi są zaznaczone pojedynczymi długimi kreskami idącymi po delikatnym łuku. Niżej znajdują się duże oczy. Górne powieki, które są tak samo długie jak brwi, nieco różnią się od siebie kształtem. Łuk powieki po prawej jest niższy, bardzo delikatny, podobny do łuku brwi, natomiast łuk lewej powieki jest wyższy, bardziej wyraźny. Oczy stanowią dwie ciemnobrązowe kropy. Znajdują się one bliżej wewnętrznych kącików. Lewe oko jest rozmyte, a przez to większe niż prawe.
Nos jest prosty, pionowy. Zaznaczono go linią w kształcie litery L. U góry kontur nosa łączy się z zarysem prawej brwi.
Usta są wąskie, ułożone w delikatnym uśmiechu. Górną wargę zaznaczono konturem po bokach, a dolną wargę obrysowano w całości. Między wargami znajduje się cienka linia, która unosi się w kącikach.
Pod nosem, tuż nad górną wargą namalowano wąsy – dwie grube linie, po jednej po lewej i prawej stronie twarzy. Wąs znajdujący się po lewej stronie talerza jest dłuższy – wchodzi na rant talerza i sięga niemal jego krawędzi. Pod ustami, na niewielkiej brodzie, narysowano krótsze kreski symbolizujące brodę. Broda znajduje się również po bokach twarzy – wzdłuż jej konturu i na lewym policzku. Są one różnej długości, wszystkie sięgają jednak poza kontur twarzy.
Kilkoma grubymi liniami zaznaczono także włosy sterczące nad czołem. Linie te rozchodzą się lekko na boki od przedziałka znajdującego się na środku głowy. Włosy zwężają się w górnych końcach, a u nasady łączą się z konturem. Zarówno włosy na głowie, jak i broda i wąsy mają ciemnobrązowy kolor. Gdzieniegdzie widoczna jest również czerwona farba.
Wokół twarzy biegnie uniesiony rant talerza. Jest szeroki, pomalowany niebieską farbą. Nad i pod twarzą oraz po bokach znajdują się szerokie, ciemnoniebieskie smugi farby. To najżywszy i najbardziej wyrazisty kolor w całej kompozycji.
Informacja uzupełniająca:
Pablo Picasso zainteresował się ceramiką w 1946 roku, podczas pobytu na południu Francji. W 1948 roku przyjechał do Polski na Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju odbywający się we Wrocławiu i przywiózł ze sobą 20 dużych, owalnych półmisków z fajansu, wykonanych w latach 1947–1948. Podczas pobytu w Polsce przekazał wszystkie 20 półmisków do zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, skąd pochodzi prezentowany obiekt.
Podobnie jak „Martwa natura” i „Trzy ryby”, również ten półmisek został nie tylko pomalowany, ale też podrzeźbiony. Jest to najwcześniejszy z czterech półmisków Picassa opatrzonych audiodeskrypcją. N jego spodniej stronie widnieje data powstania: 1947 rok.
Audiodeskrypcja: Agata Lech
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: kustosz dr Bożena Kostuch
