Tytuł: Wenecja II
Autor: Ewa Żygulska (1924–1997)
Data powstania: 1963
Miejsce powstania: Kraków
Wymiary: długość: 51 cm, wysokość: 28,5 cm
Technika: mozaika
Tworzywo: gips, ceramika
Praca ma formę prostokątnej płyty, wykonanej w technice mozaiki. Jej powierzchnię pokrywają drobne, nieregularne kawałki ceramiki o różnych kształtach i rozmiarach, ułożone ciasno obok siebie, z widocznymi, nierównymi spoinami wypełnionymi jasnoszarym gipsem. Krawędzie poszczególnych kawałków są postrzępione. Kompozycja przedstawia w sposób zgeometryzowany i uproszczony widok Wenecji – miasta na wodzie, z charakterystyczną wyspą zabudowaną wieżą oraz z drewnianymi palami wystającymi znad wody, do których cumowano gondole.
Od góry jedną trzecią wysokości zajmuje nocne niebo w kolorze ciemnoniebieskim. Nieco na lewo od jego centralnej części widoczny jest nieregularny, białożółty kształt przypominający sierp – to księżyc. Na lewo i na prawo od niego znajdują się wąskie jasnoniebieskie pasy symbolizujące dwie wąskie, rozświetlone chmury.
Poniżej nieba, mniej więcej w środkowej części kompozycji znajduje się wyspa. Wystaje z lewej krawędzi mozaiki i sięga nieco za połowę jej szerokości. W miejscu tym skupiają się elementy w intensywnych, kontrastowych barwach: różowo-żółty, pionowy prostokąt przypominający wieżę, a wokół niego czerwone, ciemnoczerwone, żółte, brązowe i zielone fragmenty, które składają się na kształt weneckiej wyspy z zabudową.
Przy prawej krawędzi, na granicy nieba, rozciąga się druga wyspa. Jest przedstawiona nieco nad pierwszą i znajduje się w oddali. Wychodzi z prawej krawędzi mozaiki i również sięga środkowej części kompozycji. Jej barwy są bardziej jednostajne niż barwy pierwszej wyspy. Dominują w niej głównie odcienie zieleni, brązu i różowe fragmenty.
Dolną część kompozycji zajmuje woda, oddana w jaśniejszych odcieniach niebieskiego, niebiesko-zielonego oraz samej zieleni. Miejscami pojawiają się również fiolet i róż. W tym obszarze, na prawo od wyspy, znajduje się wydłużony, czarny kształt – najpewniej sylwetka gondoli. Podobny, mniejszy czarny kształt o ostrym, spiczastym zakończeniu wystaje także w dolnej części kompozycji, pod wieżą.
W prawym dolnym rogu, przy samym brzegu płyty, znajdują się cztery pionowe, wąskie elementów złożone z fragmentów ceramiki w różnych odcieniach brązowego. Są to pale, do których przywiązywano gondole. Są różnej wysokości, ułożone bardzo blisko siebie.
Informacja uzupełniająca:
Ewa Żygulska była polską rzeźbiarką i malarką, a także działaczką społeczną i żołnierką AK. Przez pewien czas pracowała jako konserwatorka kafli na Wawelu. Następnie sama zaczęła wytwarzać ceramikę. Artystka tworzyła zarówno niewielkie mozaiki przeznaczone do zawieszenia na ścianie, do których należy prezentowana praca, jak i wielkoformatowe kompozycje projektowane z myślą o architekturze. Przygotowywała m.in. mozaiki ceramiczne dla różnych instytucji, również kościołów i kaplic. Jej monumentalne realizacje można zobaczyć między innymi na budynku Sądu Okręgowego w Krakowie.
Audiodeskrypcja: Agata Lech
Konsultacja: Adrian Wyka
Konsultacja merytoryczna: kustosz dr Bożena Kostuch
