Picasso. Subtelna forma oporu wobec słusznie minionego ustroju

Pablo Picasso (1881-1973) ciągle należy do największych artystów współczesnych, działających w XX wieku. W Polsce fascynacja Picassem brała się  z faktu, że artysta był w Polsce w 1948 roku na Kongresie Pokoju. Deklarował się jako komunista. Kupił dla swojej ówczesnej towarzyszki życia, Francois Gilot zakopiański kożuszek. W późniejszym okresie wykonał najdłuższą serię litografii Francois w tymże kożuszku. W pewnym momencie naśladowanie Picassa stało się w Polsce subtelną formą oporu wobec ówczesnej władzy. Ludzie wieszali w oknach  pikasowskie zasłony i obrusy, młode dziewczęta nosiły się a’la Jacqueline Roque. Powszechnie kupowano „Przekrój”, gdzie zawsze widniały reprodukcje Picassa, które można było wyciąć. Generalnie wszelka sztuka abstrakcyjna była w tamtym czasie postrzegana jako Pikassowska.

Prowadzenie:

Dr Anna Manicka, historyk sztuki, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka licznych publikacji i wystaw, m.in. Salvador Dali ilustrator. Prace z kolekcji Hannelore Neumann i Helmuta Rebmanna, [z dr Dorotą Folgą], Muzeum Narodowe w Warszawie, dalej MNW, 2005 (kat.); Párbeszéd fekete-fehérben. Lengyel és Magyar grafika 1918-1939, Dialogue in Black and White. Polish and Hungarian Prints 1918-1939 [z dr Katalin Bakos], MNW-Nemzeti Galerie, Budapeszt, 2009 (cat.); Marc Chagall, MNW 2022. Autorka powieści kryminalnej o tematyce muzealnej pt. Czuła Trucizna, Warszawa, wyd. KLE, 2009. Niegdyś posiadaczka jamnika Timmmy’ego, obecnie współdzieli miejsce zamieszkania z domowym arystokratą, jeżem o imieniu Monte Christo.