Muzeum Narodowe w Krakowie Muzeum Narodowe w Krakowie
Kup bilet

II Grupa Krakowska

Kolaż przedstawiający leżący profil twarzy kobiety z zamkniętymi oczami i czerwonymi ustami w dolnej części kadru, nad którym znajduje się poziomy pas z horyzontem morskiego brzegu i rząd ciemnych sylwetek ptaków kroczących po plaży, całość w przygaszonych sepiowych odcieniach.
Kolaż przedstawiający leżący profil twarzy kobiety z zamkniętymi oczami i czerwonymi ustami w dolnej części kadru, nad którym znajduje się poziomy pas z horyzontem morskiego brzegu i rząd ciemnych sylwetek ptaków kroczących po plaży, całość w przygaszonych sepiowych odcieniach.

Ciekawostką są natomiast dwa obrazy Nowosielskiego z wczesnych lat powojennych. Na pierwszym z nich widzimy parę w geometrycznie wykreślonej przestrzeni miasta, druga praca to czysta abstrakcja geometryczna. Wybór tych dzieł znakomicie obrazuje różnorodność i niezwykle ciekawy dla odbiorcy proces twórczego poszukiwania własnej drogi ekspresji. Fascynacji kobiecym ciałem uległ też Tadeusz Brzozowski, co widać na dwóch prezentowanych pracach z 1950 roku. Realistyczne akty pokazują znakomitą kreskę tego artysty, w latach późniejszych kojarzoną z zupełnie innym typem malarstwa. Ciekawostką jest dedykacja wykonana tuszem za pomocą pióra: „Kochanej Blumce” [doc. dr Helena Blum – kustosz i kurator z działów malarstwa i grafiki w Muzeum Narodowym w Krakowie]. Twórczość Tadeusza Kantora – charyzmatycznego przywódcy awangardowych artystów, spiritus movens II Grupy Krakowskiej – reprezentowana jest przez dwie prace z okresu metaforycznego z 1949 roku oraz dwie piękne monotypie. Kolejne surrealistyczne wizje, które zobaczyć można na wystawie, prezentuje Daniel Mróz w swych dwóch projektach do sztuk teatralnych. Rysunki tego twórcy fantastycznie oddają bogactwo jego wyobraźni i skalę umiejętności.

Pośród tych dzieł akwaforta Janiny Kraupe z 1948 roku, zatytułowana Obóz, przywołuje echa dopiero co zakończonej wojny. Na drugim planie w przestrzeń ponad drutami kolczastymi wzlatuje ludzka postać; kim jest postać na pierwszym planie pozostaje w sferze naszych domysłów i interpretacji. Druga akwaforta to stromy kameralny krajobraz, a ostatnia z prac tej artystki to Taniec na lodzie – jakże daleka w swej treści od pozostałych, co tylko potwierdza spektrum poszukiwań tematów i ich obrazowania. Jakże odległe w treści i formie są te prace od tego, jak interpretowała rzeczywistość Kraupe w latach późniejszych. Maria Jarema jest autorką dwóch prezentowanych na wystawie monotypii z końca lat 40. – niezwykle lirycznego, niemal abstrakcyjnego, aktu trzech postaci oraz kompozycji z nierealnymi przenikającymi się głowami.

Akwarela pokazująca artystę w niebieskim płaszczu z pomarańczowym nakryciem głowy stojącego przy sztaludze po lewej, malującego obraz nagiej modelki odchylonej na krześle po prawej, w pomieszczeniu z turkusową ścianą, kominkiem, drabiną i pomarańczową, wzorzystą zasłoną; na pierwszym planie widoczne deski podłogi i zielony stolik z dzbankiem oraz naczyniami.
Jerzy Tchórzewski, W pracowni, 1947-1950 r.
Abstrakcyjny kolorowy obraz przedstawiający geometryczną sylwetkę postaci z rękami za głową, czerwonymi płaszczyznami na głowie i klatce piersiowej, zielonymi ramionami, niebieskimi nogami, czarnym pionowym pasem w środku i grubymi białymi konturami na ciemnoniebieskim tle.
Jonasz Stern (1904-1988), Kompozycja: udziwniona siedząca postać, 1950 r.
Kolaż z czarną ramką, w którym górna połowa zajęta jest poziomymi pasami przypominającymi horyzont morza i odwróconymi, rozmytymi sylwetkami ludzi, a dolna — dużym poziomym profilem leżącej twarzy z czerwonymi ustami i zamkniętym okiem oraz małym elementem przypominającym ślimaka lub muszlę obok skroni.
Teresa Rudowicz (1928-1994), Sen Ofelii, 1954 r.
Na ciemnym prostokątnym tle rozmieszczone są białe, półprzezroczyste wstęgi i ostro zakończone trójkątne formy o gładkich, zakrzywionych krawędziach, z kilkoma grupami drobnych kropek na jednym z elementów, tworzące abstrakcyjną, nakładającą się kompozycję.
Andrzej Pawłowski, Hipogryf, z cyklu: Heliogramy, 1956 r.
Abstrakcyjny poziomy obraz na płótnie z szeregiem wydłużonych, maskopodobnych pionowych form i profili twarzy w ziemistych odcieniach brązu, czerwieni, czerni i bieli na chropowatym beżowym tle.
Jadwiga Maziarska, Zamaskowana kryjówka, 1957 / 1961 r.
Kompozycja na białym tle łącząca pionowo ustawiony korpus drewnianych skrzypiec z realistycznie odwzorowanym ludzkim nosem nad pudłem rezonansowym, po bokach dwa szare okrągłe kształty i niżej dwa połyskujące różowo-czerwone owalne elementy, otoczone falistymi cienkimi czarnymi liniami przypominającymi włosy lub dym.
Jerzy Skarżyński (1924-2004), Scyzoryk, 1968 r.
Na jasnym tle schematyczny rysunek cienkich czarnych przerywanych linii tworzących pionową oś z gałęziującymi się ukośnymi odcinkami i węzłami oznaczonymi czarnymi kropkami; obok lewego węzła litera i, przy dolnej części osi litera g, a przy prawym węźle mały niebiesko obramowany prostokątny wstawka ze zdjęciem przedstawiającym sylwetkę nagiego drzewa i fragment budynku.
Marian Warzecha, G, 1971 r.
Kropkowany rysunek przedstawiający pagórkowaty, punktowany krajobraz z pojedynczym drzewem po lewej i trzema wysokimi, cienkimi łodygami unoszącymi owalne, plamiste formy z widocznymi oczami i krótkimi włoskami oraz żółtymi akcentami, na tle delikatnych, falistych chmur i odległych pagórków.
Kazimierz Mikulski, Rośliny z mojego zielnika, 1975 r.
Czapscy Czapscy

ul. Piłsudskiego 12, 31-109 Kraków

Informacje podane w tym formularzu zostaną wykorzystane wyłącznie w celu zapewnienia aktualizacji i personalizacji wysyłki newslettera.