Wystawa „Najjaśniejszym. Panegiryki i utwory pochwalne poświęcone królom i królowym polskim”.
Panegiryk to najczęściej wyolbrzymiona pochwała wybranej osobistości, władcy lub wybitnego wodza. Dzisiaj ta forma literacka budzi często rozbawienie: kwieciste porównania, parabole i inne zawiłe figury retoryczne śmieszą przesadą, szukanie odniesienia w mitologii czy dziejach starożytnych dla uwypuklenia dostojności lub bohaterskich dokonań adresata panegiryku wydawać się może czasem groteskowe, ale było to zjawisko kulturowe powszechne w nowożytnej Europie przez ponad 300 lat. Dopiero czasy Oświecenia przyniosły krytykę tych zbyt przesadnych, nawet służalczych w tonie utworów – od literatury i jej twórców oczekiwano wówczas przede wszystkim przekazu rzetelnych treści służących edukacji.
Panegiryki mają już ponad 2400-letnią metrykę: ich nazwa wywodzi się od Panegyricos – tytułu mowy wygłoszonej przez Isokratesa w 386 r. p.n.e. na igrzyskach olimpijskich, i choć historycy literatury odsuwali ten rodzaj twórczości na margines swoich analiz, zarzucając im brak wartości literackich, nie można pominąć ich roli w życiu dawnych społeczności.
