Obiekt dostępny dla niepełnosprawnych ruchowo Dostępny dla niepełnosprawnych wzrokowo Przewijak Kawiarnia Dostępny dla niepełnosprawnych słuchowoeye facebook facebookflickr flickr googleplus googleplusinstagraminstagram pinterest pinterest searchsearchtwitter twitter wifi youtube youtube wheelchair Listgridheart kir Alert Alert Alert Calendar Calendar Calendar
Historia

Historia

Powiększ tekst Drukuj

Historia

Muzeum Narodowe w Krakowie utworzone zostało uchwałą Rady Miasta Krakowa 7 października 1879 roku, jako pierwsza na ziemiach polskich narodowa instytucja muzealna Polaków pozbawionych własnego państwa i kraju, zawłaszczonego przez trzech zaborców.

Do końca I wojny światowej było największym, dostępnym dla publiczności muzeum na ziemiach polskich i do dziś pozostaje placówką o największej w Polsce liczbie kolekcji, budynków i stałych galerii.
 
Zaczątkiem zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie był obraz "Pochodnie Nerona", ofiarowany 5 października 1879 roku miastu Krakowowi przez autora, Henryka Siemiradzkiego, z myślą o utworzeniu w Sukiennicach galerii sztuki narodowej. Następnego dnia (6 października 1879 r.) 39 artystów uczestniczących w obchodach jubileuszu 50-lecia pracy pisarskiej Józefa Ignacego Kraszewskiego, zgromadziło się w kamienicy Konrada Wentzla przy Rynku Głównym i zadeklarowało darowiznę swoich prac, aby stały się one zalążkiem tworzonego Muzeum. W ślad za artystami w krótkim czasie prywatne osoby zaczęły przysyłać dary dla Muzeum w Sukiennicach.

O tym, jak wielka była potrzeba utworzenia takiej instytucji, świadczyć może fakt, że w krótkim czasie po otwarciu pierwszej muzealnej wystawy we wrześniu 1883 roku zbiory zaczęły się rozrastać bardzo szybko – ofiarowywano nie tylko pojedyncze obiekty, ale i całe znakomite kolekcje.

Od samego początku gromadzono dzieła współczesnych i dawnych artystów polskich ze wszystkich ośrodków w jakich żyli i pracowali. Zbierano pamiątki narodowe i przedmioty związane z osobami zasłużonymi dla kraju, dotyczące narodowej historii i kultury w tym grafiki, rękopisy, starodruki, numizmaty, rzemiosło artystyczne i militaria. Gromadzono także w miarę możliwości „przykłady” sztuki obcej, w tym także sztukę Dalekiego Wschodu.

Początek nowego XX wieku zbiegł się ze zmianą na stanowisku dyrektora Muzeum Narodowego. Po niespodziewanej śmierci profesora Władysława Łuszczkiewicza (23.05.1900 r.) w wyniku konkursu ogłoszonego przez Komitet Muzeum Narodowego nowym dyrektorem został 25 kwietnia 1901 r. dr Feliks Kopera, dotychczasowy dyrektor Muzeum hr Emeryka Hutten-Czapskiego w Krakowie. W tym samym czasie nastąpiło podwojenie powierzchni muzealnej. Stało się to dzięki temu, że Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych opuściło zajmowane dotychczas skrzydło Sukiennic, które przypadło Muzeum. Po niezbędnym remoncie zorganizowano nowoczesną, zupełnie nową i znacznie rozbudowaną ekspozycję, w której obok prezentacji obiektów sztuki w układzie chronologiczno-tematycznym znalazły się między innymi obiekty z zakresu archeologii prasłowiańskiej i przedmioty z etnografii, które w niedługim czasie zaprzestano gromadzić ze względu na brak miejsca i powstanie wyspecjalizowanych placówek.

Już w pierwszych latach XX wieku okazało się, że nie ma gdzie przechowywać i eksponować nagromadzonych zbiorów (liczyły już ponad 100 tysięcy obiektów), dlatego Dyrekcja Muzeum rozpoczęła starania o przekazanie jednego z budynków na wzgórzu wawelskim, które wraz z odzyskaniem przez Polskę niepodległości spełzły na niczym. Zaczęto wówczas planować budowę nowej siedziby, tzw. Nowego Gmachu Muzeum.

W 1934 roku przystąpiono do budowy Nowego Gmachu według projektu, który był uznany za jedno z nowocześniejszych założeń muzealnych w ówczesnej Europie. Niestety, wybuch II wojny światowej spowodował, że realizacja nie została dokończona i budynek funkcjonował w formie niepełnej aż do 1970 roku. W roku następnym powrócono do rozbudowy gmachu, którą zakończono dopiero w roku 1990.

1 stycznia 1951 roku do Muzeum Narodowego w Krakowie jako jego Oddział włączono Muzeum Książąt Czartoryskich wraz z Biblioteką i Archiwum (najstarsze prywatne muzeum udostępnione publiczności w 1801 roku w Puławach, skąd po upadku powstania listopadowego przeniesiono je do Paryża, aby w 1876 roku sprowadzić je do Krakowa. Odtąd Muzeum Narodowe zarządza zbiorami i budynkami Muzeum Książąt Czartoryskich, mimo że w 1991 roku przeszły one na własność Fundacji utworzonej przez spadkobiercę i przedstawiciela Rodu, Adama Karola Czartoryskiego.

Kontynuując przeglądanie tej strony, akceptujesz pliki cookies. Więcej na ten temat możesz dowiedzieć się w naszej Polityce Prywatności
Akceptuję