Obiekt dostępny dla niepełnosprawnych ruchowo Dostępny dla niepełnosprawnych wzrokowo Przewijak Kawiarnia Dostępny dla niepełnosprawnych słuchowo eye facebook facebookflickr flickr googleplus googleplusinstagram instagram pinterest pinterest searchsearchtwitter twitterwifi Zakaz fotografowania youtube youtube wheelchair Listgridheart kir Alert Alert Alert Alert Alert Alert Alert Alert Calendar Calendar Calendar
Anarchiści, konstruktywiści, katastrofiści. Pisarze polskiej awangardy 1918–1939

Anarchiści, konstruktywiści, katastrofiści. Pisarze polskiej awangardy 1918–1939

fot. Mateusz Szczypińsk, pracownia fotograficzna MNK

Anarchiści, konstruktywiści, katastrofiści. Pisarze polskiej awangardy 1918–1939

Kamienica Szołayskich im. Feliksa Jasieńskiego

pl. Szczepański 9, 31-011 Kraków
21.04.2017
piątek
18:00
wstęp wolny
Awangarda jest dość powszechnie postrzegana przez pryzmat zbiorowych wystąpień artystów, teoretyków i pisarzy. Istotnie była ona ruchem, który programowo dążył nie tylko do radykalnej przemiany sztuki i literatury, lecz wszystkich sfer i dziedzin życia społecznego, dlatego też stawiał na działania kolektywne.
Wydaje się jednak, iż z perspektywy stulecia na plan pierwszy wysuwają się wybitne jednostki – plastycy, muzycy, artyści teatru, filmowcy i pisarze, którzy przebudowali nowoczesną sztukę, dokonali faktycznego zwrotu w jej rozwoju. W wykładzie skupimy się na wybranych sylwetkach polskich pisarzy awangardowych, których twórczość formowała ten ruch i określiła jego historyczny kształt.

Ewolucję literatury polskiej awangardy można podzielić na trzy fazy. W pierwszej, nastawionej na destrukcję zastanego porządku społecznego i artystycznego, dominują ekspresjonizm, futuryzm i dadaizm, z których uformuje się później polska sztuka rewolucyjnej lewicy. Wybranymi pisarzami tego nurtu są Bruno Jasieński i Aleksander Wat. Druga faza, związana z działalnością Awangardy Krakowskiej, była próbą zbudowania estetycznych podstaw dla nowego społeczeństwa miejskiego masowej cywilizacji technicznej – jej piewcami byli Tadeusz Peiper i Julian Przyboś. Trzecia zaś odsłoniła upadek marzeń o nowym wspaniałym świecie w wizjach zagłady, destrukcji człowieka i jego dzieł. Spośród wielu katastrofistów omówimy przypadki Józefa Czechowicza i Czesława Miłosza.

Prowadzenie: dr hab. Jarosław Fazan – pracownik Katedry Krytyki Współczesnej Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, historyk i krytyk literacki. Jest autorem książek: Od metafory do urojenia. Próba patografii Tadeusza Peipera i "Ale Ja nie Bóg": kontemplacja i teatr w dziele Mirona Białoszewskiego.
Kontynuując przeglądanie tej strony, akceptujesz pliki cookies. Więcej na ten temat możesz dowiedzieć się w naszej Polityce Prywatności
Akceptuję