Obiekt dostępny dla niepełnosprawnych ruchowo Dostępny dla niepełnosprawnych wzrokowo Przewijak Kawiarnia Dostępny dla niepełnosprawnych słuchowo eye facebook facebookflickr flickr googleplus googleplusinstagram instagram pinterest pinterest searchsearchtwitter twitterwifi Zakaz fotografowania youtube youtube wheelchair Listgridheart kir Alert Alert Alert Alert Alert Alert Alert Alert Calendar Calendar Calendar
Historia

Historia

Historia


Przez dziesięć lat integralną częścią Muzeum Narodowego w Krakowie było Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej "Manggha", wzniesione ze środków zebranych przez Fundację Kyoto-Kraków Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz. Od stycznia 2005 roku zarządzeniem Ministra Kultury Centrum ustanowione zostało samodzielną instytucją kultury. Zbiór Działu Sztuki Dalekiego Wschodu został – z polecenia Ministra – przekazany tej instytucji jako depozyt, lecz pozostaje własnością Muzeum Narodowego w Krakowie.

W większości wymienionych oddziałów czynne są stałe galerie Muzeum. W niemal wszystkich budynkach znajdują się też Działy zbiorów, dostępnych dla celów badawczych. Zasoby wzrosły znacznie i wynoszą obecnie ok. 780 tysięcy muzealiów (wraz z depozytami i zbiorami bibliotecznymi), przechowywanych w dwudziestu jeden działach.

Muzeum posiada też trzy biblioteki, w tym dwie wpisane Ustawą Sejmową do Narodowego Zasobu Bibliotecznego, a jedna zaliczona została Uchwałą Rady Ministrów do rzędu bibliotek naukowych.

Zaznaczmy tylko, że Muzeum Narodowe w Krakowie posiada jedną z najznaczniejszych w kraju kolekcję polskiego malarstwa i rzeźby z XV i XVI wieku, znakomity zespół dzieł sztuki okresu Młodej Polski, bardzo bogatą kolekcję grafiki, wyrobów rzemiosła artystycznego, tkanin oraz militariów.

Wyjątkowe w skali nie tylko kraju są zbiory numizmatów i dzieł sztuki Dalekiego Wschodu. Dodawszy do tego światowej sławy kolekcję Czartoryskich – rzemiosł i militariów, grafiki oraz malarstwa z najcenniejszym w zbiorach polskich obrazem Dama z gronostajem Leonarda da Vinci, a także Krajobrazem z miłosiernym Samarytaninem Rembrandta – stwierdzić należy, że Muzeum opiekuje się zasobem dzieł najwyższej klasy i wartości.

Powierzone mu bezcenne dziedzictwo narodowe Muzeum nie tylko przechowuje, opracowuje naukowo i konserwuje w dziesięciu własnych pracowniach konserwatorskich, lecz także upowszechnia poprzez przygotowywanie galerii stałych oraz wystaw zmiennych w kraju i zagranicą, prowadzenie szerokiej działalności wydawniczej.

Szczególną rolę odgrywa też w pracy muzealnej edukacja, której znaczenia nie sposób przecenić. Muzeum prowadzi różne formy działań edukacyjnych – z dziećmi, młodzieżą i rozmaitymi grupami dorosłych, a także z osobami niepełnosprawnymi. Urządza także liczne koncerty i spotkania połączone z wykładami.
Muzeum Narodowe w Krakowie założone zostało jako instytucja miejska, by nie podlegać zaborczemu rządowi w Wiedniu. Od 1950 roku ma status muzeum państwowego, podległego bezpośrednio Ministrowi Kultury. Utrzymywane jest przez Ministra oraz z przychodów własnych, które od kilku lat może uzyskiwać, mimo iż statutowo jest instytucją non profit.

Obecnie zatrudnia 606 osoby, w tym 258 pracowników działalności podstawowej, a sporą liczbę, 75, stanowią pracownicy Wewnętrznej Służby Ochrony, uzbrojonej formacji strzegącej wszystkich budynków (stan na 2014 r.).

Pierwszy statut Muzeum powstał w 1881 roku, obecny, pochodzi z grudnia 2013 r. W roku 2001 po raz pierwszy wpisano w statut Muzeum jego misję, która brzmi:
"Misją Muzeum jest świadczenie o wartościach narodowych i ogólnoludzkich poprzez upowszechnianie sztuki światowej i polskiej, zwłaszcza ośrodka krakowskiego, oraz poprzez działania muzealne obejmujące kolekcje i dzieła o wartości naukowej, historycznej i artystycznej, powstałe jako rezultat przekonań tych, których łączy poczucie przynależności lub uznanie dla kultury polskiej – bez względu na miejsce zamieszkania, narodowość czy wyznanie".

Wypełniając tę misję, Muzeum chroni powierzone mu dziedzictwo narodowe. Czyni to nowoczesnymi środkami, lecz z głębokim poszanowaniem tradycji. Dzięki temu – mamy nadzieję – znajdzie poczesne miejsce i odegra niemałą rolę w zjednoczonej Europie.

Zofia Gołubiew
Dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie w latach 2000-2015
Kontynuując przeglądanie tej strony, akceptujesz pliki cookies. Więcej na ten temat możesz dowiedzieć się w naszej Polityce Prywatności
Akceptuję